چهارشنبه ۲۴ تیر ۱۴۰۵
«این پایان است؛ من خودم را زنده نمیبینم؛ آنها مرا به اینجا آوردند تا بکشند»؛ این سخنان حسام ابوصفیه، پزشک فلسطینی خطاب به وکیلش در اوایل این ماه بود؛ ابوصفیه، مدیر بیمارستان کمال عدوان در شمال غزه بود؛ وی ۱۸ ماه پیش توسط نظامیان صهیونیست دستگیر شد و از آن زمان بدون اتهام یا محاکمه در بازداشت بوده است؛ ابوصفیه گفت که بهصورت روزانه مورد ضربوشتم قرار گرفته است؛ جدیدترین تصاویر وی، مردی بسیار لاغرتر از کسی را نشان میدهد که صدای کارکنان مراقبتهای بهداشتی محاصره شده در غزه بود و در شرایط غیرممکن کار خود را انجام میداد.
ابوصفیه در ماه ژوئن، به زندان راکفِت منتقل شد، یک زندان که ابتدا برای نگهداری چهرههای ارشد جرایم سازمانیافته ساخته شده بود، سپس به دلیل غیرانسانی بودن تعطیل شد؛ این زندان در اواخر سال ۲۰۲۳ توسط ایتامار بنگویر، وزیر امنیت داخلی کابینه بنیامین نتانیاهو، بازگشایی شد.
به گزارش گاردین، ابوصفیه و دیگر اسیران فلسطینی در آنجا هرگز نور روز را نمیبینند که نقض کنوانسیونهای ژنو است؛ در سراسر سرزمینهای فلسطینی، حدود ۳ هزار و ۵۰۰ اسیر مانند وی تحت «بازداشت اداری» نگهداری میشوند؛ بازداشتی که میتواند هر ۶ ماه یکبار و به طور نامحدود تمدید شود.
نزدیک به ۲۰۰ نفر از آنها کودک هستند؛ هنگامی که یک فلسطینی تحت این قوانین بازداشت میشود، اساسا توسط رژیم صهیونیستی ربوده میشود.
«جهنم واقعی» چیزی است که پس از بازداشت تجربه میشود؛ علی الصمودی، خبرنگار فلسطینی، اوایل امسال آزاد شد، در حالی که قابل تشخیص نبود؛ وی ۶۰ کیلوگرم، حدود نیمی از وزن بدنش را از دست داده بود؛ الصمودی به سیانان گفت: زندان امروز به تمام معنا جهنم است؛ هر کاری که با ما میکردند، تنبیه و انتقام بود.
میزان سوءاستفاده، شکنجه و مرگ در زندانهای رژیم صهیونیستی به خوبی مستند شده است، اما هر از گاهی تصویری ظاهر میشود که شبیه ابوغریب است؛ اوایل این ماه، عکسی که توسط یک سرباز صهیونیست گرفته شده بود در رسانههای اجتماعی منتشر شد؛ این عکس، مردی فلسطینی از غزه را نشان میدهد که با طناب به تخته و میله آهنی بسته شده است؛ در توضیح عکس به زبان عبری نوشته شده بود «صبح بخیر».
همه جا پژواکهای ابوغریب وجود داشت، شادیهای شوم، تحقیر جنسی اسیران برهنه و گرفتن عکس بهعنوان نوعی غنیمت.
اینها حادثههای جداگانه یا حتی اقدامهایی نیستند که در طول درگیری فعلی ایجاد شده باشند، اگرچه در طول آن سرعت گرفتهاند؛ بازداشتهای اداری و سوءاستفاده بخشی از یک سیستم گستردهتر و طولانیمدت است که فلسطینیها را از حقوق بشر محروم کرده و به نظر میرسد برای ایجاد وحشت، شکستن روحیه و مجازات جمعی طراحی شده است.
رژیم صهیونیستی دهههاست که سیاست نگهداری پیکر اسیران شهید فلسطینیها را در پیش گرفته و از تحویل آنها به خانوادههایشان برای دفن خودداری میکند؛ برخی از پیکرها در گورهای شمارهگذاریشده در مناطق نظامی مهر و مومشده دفن میشوند؛ در میان آنها ۱۰۰ فلسطینی هستند که در بازداشت رژیم صهیونیستی جان باختند؛ هیچ اطلاعاتی در مورد نحوه شهادت آنها ارائه نشده است.
در ادامه مفقودین وجود دارند؛ کسانی در غزه که به گفته شاهدان عینی توسط مقامهای رژیم صهیونیستی بازداشت شدهاند، اما هرگز ثبت نشدهاند؛ به گفته هاموکد، سازمان حقوق بشر مستقر در اراضی اشغالی که در تلاش برای ردیابی محل تقریبی ۲ هزار نفر است، این موارد به «ناپدید شدنهای اجباری» تبدیل میشوند.
اینها تنها بخشهای کوچکی از رژیم صهیونیستی هستند که فلسطینیها در آن تحت رژیم شکنجه زندگی میکنند؛ نتیجه، اشکال لایه لایه، متنوع و پیچیدهای از آسیبهای روحی است که به نظر میرسد به فلسطینیها نشان میدهد که زندگی و حتی پیکر آنها متعلق به رژیم صهیونیستی است؛ زیرساخت عملی سوءاستفاده به اندازه کافی تکاندهنده است، اما به نظر میرسد که یک بُعد روانشناختی مهم نیز وجود دارد، نوعی سرکوب مداوم مفهوم خودمختاری.
بسیاری از بازداشتشدگان شامل کسانی با نقشها و سوابقی هستند که نشاندهنده رهبری یا بیان ارزشهای جامعه است: خبرنگاران، پزشکان و …؛ این افراد بخشی از شبکهای هستند که زیربنای یک دولت یا جامعه را تشکیل میدهد، که باید در هم شکسته شود تا این پیام را برساند که چیزی به نام فلسطین یا مردم فلسطین وجود ندارد.
آنچه قابل توجه است این است که چقدر از این اتفاقات در معرض دید عموم رخ میدهد؛ چقدر این اتفاقات بهوضوح توسط یک تصویر نشان داده میشود، چه فیلمی از یک اسیر فلسطینی که ظاهرا مورد آزار جنسی قرار گرفته است، یا مردی که با لباس زیر به میله بسته شده است؛ چقدر توسط گروههای حقوق بشری مستند شده، توسط سربازان صهیونیست منتشر شده، توسط سیاستمداران صهیونیست مورد لاف قرار گرفته است و چقدر کم در اراضی اشغالی به آن اعتراض میشود، یا چقدر به ندرت متحدان رژیم صهیونیستی در غرب را به ابراز خشم واقعی یا درخواست اقدام واقعی سوق میدهد؛ در انگلیس تمرکز بر خشونت شهرکنشینان، تحریم شهرکنشینان و همانطور که اندی برنهام بهتازگی اشاره کرد، ممنوعیت تجارت با شهرکهای غیرقانونی است، اما به نظر میرسد این تلاشی برای دور کردن مشکل اصلی از قلب مسئله است.
در حالی که اسیران فلسطینی در حال مرگ در سیاهچالها در مقابل چشمان جهانیان ظاهر میشوند و مرگشان از پیش اعلام شده است، ابوغریب پیش چشم میآید و اینکه چقدر آن تصاویر تکاندهنده و رسواکننده بودند و به تعریف یک دوره کامل از قدرت لجامگسیخته، نژادپرستی و ظلم تبدیل شدند؛ برای اینکه این اتفاق بیفتد، به یک طبقه رسانهای و سیاسی نیاز بود که برای تحقیق و پاسخگویی تلاش کند.
آنچه در حال رخ دادن است، نه یک انحراف، بلکه هنجاری است که نسلهای متوالی از سیاستمداران صهیونیستی و به نظر میرسد، ساکنان اراضی اشغالی صریحا آن را تصویب و تایید کردهاند؛ تا زمانی که جهان با این واقعیت روبهرو نشود، فلسطینیها همچنان بازداشت، ناپدید، شکنجه شده و مورد آزار جنسی قرار خواهند گرفت و از متجاوزان گاهی وقتها با لحنی مودبانه و نگران خواسته میشود که خودشان تحقیق کنند.
انتهای پیام/
تمام حقوق برای محفوظ می باشد کپی برداری از مطالب با ذکر منبع بلامانع می باشد.
طراحی و توسعه: توسط تیم فنی دفتروکیل