چهارشنبه ۲۸ مرداد ۱۴۰۵
در سالهای اخیر، سیاستهای مداخلهجویانه نظامی و تمدید مکرر تجاوزهای جنگی آمریکا در منطقه غرب آسیا، هزینههای انسانی سنگینی بر جای گذاشته است؛ ناو هواپیمابر یواساس آبراهام لینکلن آمریکا که با حدود ۵ هزار خدمه برای آنچه پشتیبانی از عملیات نظامی آمریکا علیه ایران خوانده شد، به منطقه اعزام شده بود، به دلیل طولانی شدن بیسابقه استقرار یعنی بیش از ۲۵۰ روز متوالی در دریا بدون توقف قابلتوجه در بندر، با بحران جدی شرایط زندگی و سلامت روان روبهرو شده است.
کمبود مواد غذایی، مشکلات شدید بهداشتی، اختلال در تامین آب و اقلام ضروری و گزارشهای متعدد از فشار روانی و تلاش برای خودآسیبی، این ناو را به نمادی از پیامدهای جنگطلبی و جنگافروزیهای مکرر آمریکا تبدیل کرده است.
بسیاری از منتقدان این وضعیت، ازجمله خانوادههای خدمه، قانونگذاران و رسانههای نظامی آمریکا، این وضعیت را نتیجه مستقیم اولویت دادن به اهداف نظامی و تمدید ماموریتها بدون برنامهریزی کافی توصیف و استدلال میکنند که جنگطلبی و اصرار بر حفظ حضور نظامی طولانیمدت، نهتنها غیرنظامیان کشورهای هدف را تحت تاثیر قرار میدهد، بلکه حتی نظامیان خود آمریکا را نیز قربانی فشارهای طاقتفرسا میکند.
گزارشها درباره بحران انسانی در ناو آمریکایی موجی از انتقادها را در داخل آمریکا و در سطح بینالمللی برانگیخته و پرسشهای جدی درباره هزینه انسانی سیاستهای نظامی واشنگتن مطرح کرده است.
نگاهی به روند بحران
ناو هواپیمابر کلاس نیمیتز یواساس آبراهام لینکلن (CVN-۷۲) با حدود ۵ هزار خدمه شامل ملوانان و تفنگداران دریایی در نوامبر ۲۰۲۵ (آبان ۱۴۰۴) از سندیگو برای استقرار در اقیانوس آرام عازم شد، اما به غرب آسیا تغییر مسیر داد تا در تجاوز نظامی آمریکا علیه ایران مشارکت داشته باشد.
به گزارش سیانبیسی، استقرار این ناو که براساس برنامهریزی اولیه ۷ ماهه قرار بود در مه ۲۰۲۶ (اردیبهشت/ خرداد ۱۴۰۵) به پایان برسد، چندین بار تمدید شد و تا آگوست ۲۰۲۶ (مرداد ۱۴۰۵) به حدود ۹ ماه رسید؛ خدمه حدود ۲۵۰ روز متوالی بدون توقف قابلتوجه در بندر در دریا بودند که رکوردی مدرن برای ناوهای هواپیمابر آمریکایی محسوب میشود؛ تنها توقفهای کوتاه در گوام در ماه دسامبر و عمان در ماه جولای گزارش شده است.
این طولانی شدن استقرار بهصورت مستقیم به تداوم تجاوز نظامی آمریکا علیه ایران و اختلال در پایگاههای تدارکاتی سنتی مانند پایگاههای نظامی آمریکا در کشورهای منطقه ازجمله بحرین درپی پاسخ ایران به تجاوزها، مرتبط دانسته شده است.
واشنگتنپست گزارش داد در حالی که مقامهای نیروی دریایی آمریکا تداوم جنگ را دلیل طولانیتر شدن زنجیره تامین خواندند، منتقدان، این وضعیت را نتیجه برنامهریزی ناکافی برای جنگ و تمدیدهای مکرر بدون تاریخ پایان مشخص دانستهاند.
گزارشهای مربوط به کمبودها و بحران انسانی
خانوادههای خدمه ناو آبراهام لینکلن و گزارشهای رسانهای از مشکلات جدی برای زندگی آنها سخن گفتهاند؛ این موارد شامل کمبود مواد غذایی، جیرهبندی غذا، مشکلات لولهکشی و بهداشت، کمبود آب گرم، کپک در دوشها، توالتهای خراب و کمبود اقلام بهداشتی بوده است.
پیامهای متنی خدمه ناو که توسط خانوادهها منتشر شدهاند، از دشواریهای شدید در ناو حکایت دارند؛ یکی از خانوادهها گفت که یکی از خدمه حدود ۲۹ کیلوگرم وزن کم کرده است.
این شرایط در فضای محدود و پرسر و صدای یک ناو هواپیمابر که عملیات جنگی مداوم را پشتیبانی میکند، تشدید شده است؛ شیفتهای طولانی در کنار موتورهای جت و ماشینآلات سنگین، خطر اشتباههای مرگبار را افزایش میدهد و خستگی انباشته را تشدید میکند.
بحران سلامت روان و گزارشهای مربوط به خودآسیبی
نگرانی اصلی گزارشها حول سلامت روان خدمه بوده است؛ رسانههای نظامی مانند Navy Times و Stars and Stripes به نقل از خانوادهها و خدمه گزارش دادهاند که چندین مورد تلاش برای پریدن از ناو بهعنوان اقدام خودکشی یا فرار از شرایط رخ داده یا توسط همخدمهها جلوگیری شده است.
همسر یکی از خدمه ناو گفت که همسرش پیام داده که «امیدوارم فردا بیدار نشوم»؛ والدین دیگری گزارش کردهاند که خدمه همواره به پریدن از کشتی فکر میکنند؛ فرماندهی مرکزی آمریکا (CENTCOM) تایید کرده که یک ملوان در ۳ آگوست (۱۲ مرداد) به آب افتاد، اما نجات یافته است.
سیانبیسی در گزارشی اعلام کرد که ریچارد بلومنتال، سناتور دموکرات از کانکتیکات در نامهای به پیت هگست، وزیر جنگ و هانگ کائو، وزیر موقت نیروی دریایی آمریکا به «کمبود مواد اساسی، آلودگی آب، مشکلات لولهکشی، وخامت سلامت روان، نگرانیهای ایمنی عرشه و اختلالهای سیستم پست» اشاره کرده و خواستار پاسخگویی شده است؛ دیگر قانونگذاران آمریکا نیز خواستار تحقیقات کنگره و بازدید هیئتهای نظارتی شدهاند.
به گزارش واشنگتنپست، کارشناسان نظامی و کهنهسربازان هشدار دادهاند که عدم قطعیت در تاریخ بازگشت، فشار روانی قابلتوجهی ایجاد میکند؛ استقرارهای طولانی در شرایط جنگی، همراه با محدودیتهای ارتباطی و جدا شدن از خانواده، میتواند به فرسودگی، کاهش روحیه و افزایش خطر خودآسیبی منجر شود؛ این در حالی است که وزیر جنگ آمریکا مدعی شد که استقرارهای طولانی گاهی ضروری است.
ارتباط بحران با سیاست نظامی و پیامدهای گستردهتر
استقرار طولانی لینکلن در حمایت از عملیات نظامی آمریکا در غرب آسیا رخ داده است؛ منتقدان آن را نتیجه برنامهریزی ناکافی برای جنگ، تمدیدهای مکرر بدون استراتژی خروج روشن و فشار بیش از حد بر نیروها میدانند.
برخی آن را نمونهای از هزینههای انسانی سیاستهای مداخلهجویانه نظامی توصیف کردهاند که به فرسودگی نیروها، کاهش آمادگی عملیاتی و نگرانی خانوادهها منجر میشود.
گزارشهای متعدد از منابع نظامی و عمومی حاکی از شرایط دشوار زندگی، کمبودها و فشار روانی بر خدمه یواساس آبراهام لینکلن در طول استقرار رکوردشکن است؛ وضعیت ناو آبراهام لینکلن یادآور چالشهای انسانی عملیات نظامی طولانیمدت است.
گستردهتر شدن پیامدهای جنگافروزی آمریکا
در بحثهای انتقادی درباره سیاستهای نظامی آمریکا، برخی تحلیلگران، کارشناسان حقوق بشر و قانونگذاران مخالف استدلال میکنند که در کارزارهای نظامی آمریکا علیه کشورهای دیگر، اهداف راهبردی و عملیاتی اغلب بر ملاحظات انسانی اولویت پیدا میکند.
این دیدگاه براساس گزارشهای سازمانهای بینالمللی، رسانههای مستقل و تحقیقات کنگره آمریکا شکل گرفته و به مواردی از تلفات غیرنظامی و فشار بر نیروهای خودی اشاره دارد.
منتقدان اشاره میکنند که در درگیریهایی مانند جنگهای عراق، افغانستان و مبارزه ادعایی با گروههای تروریستی و تجاوزهای نظامی اخیرتر ازجمله گزارشهای تجاوز نظامی علیه ایران در سال ۲۰۲۶ استفاده از حملههای هوایی، پهپادها و تسلیحات دقیق گاه منجر به تلفات غیرنظامی قابلتوجه شده است.
سازمانهایی مانند سازمان ملل، دیدهبان حقوق بشر و سازمان عفو بینالملل در گزارشهای خود مواردی از عدم رعایت کامل اصل تناسب (proportionality) و احتیاط را مستند کردهاند؛ در چارچوب استقرار طولانی ناوهایی مانند یواساس آبراهام لینکلن، برخی همین منطق را به فشار لجستیکی و تمدید ماموریتها تعمیم میدهند و میگویند نیاز به حفظ برتری عملیاتی باعث نادیده گرفتن خدمه میشود.
در مورد نظامیان آمریکایی، گزارشهای مربوط به ناو آبراهام لینکلن نمونهای است که اولویت اهداف عملیاتی بر نیروهای آمریکایی را نشان میدهد؛ پیشتر نیز استقرارهای طولانی در عراق و افغانستان، نرخ بالای PTSD، خودکشی در میان کهنهسربازان و شکایتها از کمبود تجهیزات یا مراقبت پزشکی همواره مورد انتقاد بودهاند.
انتهای پیام/
تمام حقوق برای محفوظ می باشد کپی برداری از مطالب با ذکر منبع بلامانع می باشد.
طراحی و توسعه: توسط تیم فنی دفتروکیل